وجوبى « فاستمعوا و انصتوا » شنيدن و ساكت كردن ديگران را به‌هنگام خواندن قرآن واجبى حتمى دانسته تا چه رسد به‌ساكت شدن ، و ترك‌كنندگانش را تهديد به‌عذاب مىكند ، زيرا اگر « لعلكم ترحمون » از ميان برداشته شود ناگزير غضب خدا جايگزين آن مىگردد ، و نه تنها غضب معمولى بلكه غضبى كه « لعلكم ترحمون » را كه اميد رحمت است به‌دنبال ندارد . مسأله‌ى 347 - در صورتى كه مأموم صداى امام را نمىشنود و يا امام حمد و سوره‌ى نماز ظهر و عصر را به‌گونه‌اى مىخواند ، كه صدايش مفهوم نيست مأموم بايد حمد و سوره‌اش را بخواند ، و اگر بعضى از كلمات امام را مىشنود و بعضى را نمىشنود اين‌جا به‌علت حرج بايد كلًا ساكت باشد . مسأله‌ى 348 - عدالت در امام جماعت كم‌ترين شرط را دارد كه تنها اگر فسقى بدون توبه از امام نمىدانى اين خود عدالت در امام است . مگر امام جماعتى كه از طرف حكومتى فاسق تعيين شده كه امامتش تأييدى براى آن‌هاست . مسأله‌ى 349 - هيچ فاصله‌اى بين امام و مأموم اشكال ندارد مگر اين‌كه عرفاً به آن جماعت نگويند « 1 » ، البته در عرف معمول و نه عرف مجتهدان و يا مقلدانى كه فاصله‌ى بيش از يك متر را مبطل جماعت مىدانند و نه - مانند سنيان - كه هر فاصله‌اى بين نمازگزاران را به‌نام جماعت درست مىدانند . بلكه تنها بايد « وَ ارْكَعُوا مَعَ الرّاكِعينَ » باشد ، و معيّت و با هم بودن در جماعت نماز صدق كند . مسأله‌ى 350 - به‌مقتضاى امام بودنِ امام ، واجب است مأموم پيش از او كارهاى نمازش را عملى نسازد كه بايد ركوع و سجودش را پس از او يا دست‌كم با او انجام دهد . گرچه خواندن اذكار نماز قبل از امام جايز است و لكن مستحب است اين‌ها را هم بعد از امام يا با او بگويد . مسأله‌ى 351 - در صورتى كه مأموم بتواند از آغاز نماز جماعت اقتدا كند تأخيرش

--> ( 1 ) - چنان‌كه از اطلاق « و اركعوا مع‌الراكعين » و برخى از روايات مستفاد است ، و علامه حلّى خود فتوا داده و از شيخ طوسى هم نفل كرده كه : صدق جماعت كافى است و از معاصران هم مرحوم سيد ابوالحسن اصفهانى موافق است